İnsan bazen bir sofrada susar…

Zamanın ne kadar hızlı geçtiğini, insanın sevdiklerinden nasıl fark etmeden uzak düştüğünü düşündüm. Bir anlık sessizlikte boğaz düğümlendi; çünkü o masa sadece kahvaltı masası değildi, geçmişti, hatıraydı, eksik kalan günlerdi.

İnsan büyüdükçe güçlü olduğunu sanıyor ama ailesinin yanındayken ne kadar kırılgan olduğunu fark ediyor. Baba yüreği ya da anne yüreği işte… Bir bakışta çocukluğa dönüyor, çocuksu duygulara kapılıp hüzünleniyor. Çünkü insanın gerçek yaşam kaynağı ne başarıdır ne de kalabalıklar; insanı hayata bağlayan şey, aynı sofrada paylaşılan o sessiz sevgidir.

Özlemişim…
Hem onları, hem o eski sıcaklığı, hem de “hep böyle kalsın” dediğim ama hiç kalmayan anları.