Benden Çok Sana Yakışır…
Bafra Büyük Camii’nde bir cenaze töreninde yaşanan anlamlı bir an, insanlığın ve paylaşmanın en güzel örneklerinden birine dönüştü.
Hayat bazen en derin duyguları, en beklenmedik anlarda karşımıza çıkarır.
Bir cenaze… bir hüzün… ve o hüznün ortasında doğan sıcacık bir insanlık hikâyesi…
Bafra Büyük Camii avlusunda, bir annenin son yolculuğuna uğurlandığı o kalabalığın içinde, aslında yılların özlemi, hasreti ve kavuşmaları da vardı.
Çünkü cenazeler… sadece vedalar değil, aynı zamanda uzakları yakın eden buluşmalardır.
Uzun zaman sonra nice dostla tokalaşır, hal hatır sorarsınız.
Göz göze gelince yılların yükü bir anda silinir…
İşte o anlardan birinde karşılaştım Mustafa Kurumahmutoğlu abimle…
Her zamanki gibi şık, her zamanki gibi zarif… ama en önemlisi her zamanki gibi yüreği güzel.
Kısa bir selam, bir sarılma, ayaküstü bir sohbet…
Derken gözüm boynundaki atkıya takıldı.
Öyle sıradan bir atkı değildi bu…
El emeği, göz nuru…
Nakış nakış işlenmiş, içinde emek ve sevgi barındıran bir parça…
Belli ki severek takmıştı.
Belli ki kıymetliydi…
“Çok beğendin galiba” dedi gülümseyerek…
Daha cevap veremeden…
Bir anda boynundan çıkardı ve benim boynuma bağladı.
“Senin olsun” dedi…
O an zaman durdu sanki…
Şaşkınlık, sevinç, mahcubiyet… hepsi bir arada…
“Abi bu sana yakışmıştı” diyerek çıkarmaya çalıştım.
Ama o, o güzel yüreğiyle bir cümle daha kurdu:
“Evet, bana yakışıyordu… ama benden çok sana yakıştı…”
İşte bazı insanlar vardır…
Verdikleri sadece bir eşya değildir.
Bir duygu verirler… bir hatıra… bir ömür boyu unutulmayacak bir an…
O atkı artık sadece bir atkı değil benim için…
Her baktığımda, her taktığımda…
Mustafa Kurumahmutoğlu abimin o içtenliğini, o zarafetini, o güzel yüreğini hatırlayacağım.
İyi ki varsın…
İyi ki böyle güzel insanlar hâlâ var…
