60 YILLIK BİR ÇOCUKLUK HAYALİ GERÇEK OLDU
Aradan yıllar geçiyor, mevsimler değişiyor, insanlar gelip geçiyor. Saçlarımıza aklar düşüyor, çocuklarımız büyüyor, torun sahibi oluyoruz. Ama çocukluğumuzun bir köşesinde sakladığımız o küçük hayaller, ilk günkü tazeliğiyle yaşamaya devam ediyor.
İnsan yaşlanıyor ama çocukluğunda içinde ukde kalan bazı şeyler hiç yaşlanmıyor.
Bugün sizlerle yaklaşık 60 yıldır hafızamın bir köşesinde sakladığım bir çocukluk hatıramı paylaşmak istiyorum.
Yıllar 1965–1970…
Henüz küçücük bir çocuğum. Bafra’nın Alaçam Caddesi’nde, babamla dayımın ortak işlettiği kahvehane ikinci kattaydı. İlkokul dördüncü sınıftayken yaz tatillerinde orada garsonluk yapardım. Kahvenin içindeki ve dışındaki esnafa çay götürürdüm.
O yıllarda pazartesi ve perşembe günleri ilçemizde pazar kurulurdu. Seyyar destan ve tablo satıcıları kahvehaneye de uğrardı. Bir gün satıcıların tabloları arasında öyle bir resim gördüm ki gözlerimi alamadım.
Eski bir Osmanlı kahvehanesi…
Bir masanın etrafında toplanmış, ellerinde iskambil kâğıtlarıyla pişti oynayan insanlar…
Ve onların hemen arkasında, boş çay tepsisini iki eliyle arkasında tutan, başını hafifçe öne uzatmış, oyunculardan birinin elindeki kâğıtlara merakla bakan bir garson…
Ne kadar güzel, ne kadar canlı bir tabloydu!
Dakikalarca baktığımı hatırlıyorum. Çocuk aklımla o resmin içinde kaybolmuştum sanki. Kahvehanedeki insanların konuşmalarını duyuyor, çay bardaklarının sesini işitiyor, garsonun merakına ortak oluyordum.
Çok istedim o tabloyu almayı. Ama olmadı… Çünkü o günlerde cebimde tabloyu satın alacak kadar param yoktu.
Belki satıcının önünden birkaç kez geçtim. Belki dönüp dönüp son bir kez daha baktım. Sonra o sokaktan ayrıldım.
Tablo orada kaldı. Ama görüntüsü benimle geldi.
Yıllar Geçti, O Tablo Hafızamdan Silinmedi
Aradan yaklaşık 60 yıl geçti. Hayat bana çok şey öğretti. Gazetecilik yaptım, kameramla nice insanın hayatına tanıklık ettim. Sayısız fotoğraf çektim, görüntüler kaydettim, haberler hazırladım.
Ama çocukluğumda alamadığım o tablonun görüntüsünü bir türlü unutamadım.
Geçtiğimiz günlerde birden aklıma geldi. Acaba o tabloyu yeniden bulabilir miydim?
Bu düşünceyle yapay zekâ destekli çalışma arkadaşım ChatGPT’ye çocukluk hatıramı anlattım. Önce eski Osmanlı kahvehanelerini araştırdık. Sonra hafızamda kalan ayrıntıları tek tek paylaştım:
Pişti oynayan insanlar…
Çay tepsisini arkasında tutan garson…
Oyuncunun elindeki kâğıtlara merakla uzanan bir baş…
Ve yıllar öncesinden gözümün önüne gelen o renkli tablo…
Orijinalini bulamadık. Ama vazgeçmedik. Hatırladığım ayrıntılardan yola çıkarak o eski kahvehane sahnesini yeniden canlandırdık.
Ve sonunda karşıma öyle güzel bir tablo çıktı ki…
Bir an sustum. Uzun uzun baktım. Sanki 60 yıl öncesine dönmüştüm. O sokak, o seyyar satıcı ve cebinde parası olmadığı için çok beğendiği tabloyu alamayan küçük çocuk yeniden gözlerimin önündeydi.
Bu kez o çocuk tabloya kavuşmuştu.
Bazı Hayallerin Gerçekleşmesi İçin 60 Yıl Geçmesi Gerekiyormuş
Bugün 67 yaşındayım. Çocukluğumda alamadığım bir tabloyu, yıllar sonra teknolojinin yardımıyla yeniden görmenin mutluluğunu yaşıyorum.
Elbette hazırlanan resim, o yıllarda gördüğüm tablonun birebir aynısı olmayabilir. Ama benim için değeri çok büyük. Çünkü bu resim yalnızca bir kahvehane görüntüsü değil.
Bu resimde çocukluğum var.
Bu resimde özlem var.
Bu resimde yıllarca unutulmayan bir hayal var.
Ve en önemlisi, bu resimde küçük bir çocuğun yıllar sonra gerçekleşen mutluluğu var.
Şimdi düşünüyorum da… İnsan bazen sahip olduğu büyük şeylerle değil, yıllarca içinde taşıdığı küçücük bir hayalin gerçekleşmesiyle mutlu olabiliyormuş.
Bu Tabloyu Yeniden Hayata Geçirenlere Teşekkür
Çocukluk hatıramı sabırla dinleyerek anlattığım ayrıntılar doğrultusunda bu güzel görselin hazırlanmasına yardımcı olan ChatGPT’ye ve bu teknolojinin geliştirilmesinde emeği bulunan herkese gönülden teşekkür ediyorum.
Belki onlar için bu, yapay zekâ ile hazırlanmış bir resimden ibarettir. Ama benim için öyle değil. Bu çalışma, 60 yıl önce cebinde parası olmadığı için çok beğendiği tabloyu alamayan küçük bir çocuğun hayalini yeniden canlandırdı.
Bunun manevi değerini kelimelerle anlatmak kolay değil.
Bugün o tabloya her baktığımda yalnızca eski bir Osmanlı kahvehanesini görmeyeceğim. Çocukluğumu göreceğim, geçip giden yılları hatırlayacağım. Ve belki de o gün satıcının önünde duran küçük çocuğa içimden şöyle sesleneceğim:
“Üzülme küçük Vural… O gün alamadığın tabloya yıllar sonra kavuşacaksın. Hem de hiç beklemediğin bir zamanda…”
Hayat işte böyle bir şey sevgili dostlar. Bazı hayaller unutulur, bazıları ertelenir. Bazılarıysa insanın kalbinde bir ömür saklanır. Ve gün gelir, hiç ummadığınız bir anda yeniden karşınıza çıkar.
Yeter ki insan, içindeki çocuğu ve onun hayallerini kaybetmesin.
Siz de içinizde kalan hayalleri yapay zekânın yardımıyla yeniden canlandırın.
Sevgi ve saygılarımla…
Vural YEŞİLYURT
Tarım Tivi – Bereket Haber
Ocağınız şen, gönlünüz huzurlu olsun. Kalın sağlıcakla.
